Posts

Moederdag

Afbeelding
Moederdag   Ik heb mijn moeder niet verloren, daarvoor gaf zij mij teveel. Wat zij mij zei dat blijf ik horen, van wat ik ben is zij een deel. Ik kom haar overal nog tegen in wat ik doe, in wat ik laat. Zij was en blijft voor mij een zegen waarvan het spoor steeds verder gaat.   Net op tijd werden de coronamaatregelen in de woonzorgcentra ietsje versoepeld. Wat vooral belangrijk was naar aanleiding van Moederdag, was dat onze bar terug open mocht gaan. Er werd die dag gedronken en geklonken, uiteraard met respect voor de coronamaatregelen.   Op Moederdag werden trouwens veel vrouwelijke bewoners door hun familie in de bloemetjes gezet. Vanuit het woonzorgcentrum werden onze dames op maandag 10 mei eens extra in de watten gelegd. Zij kregen bij de koffie een mini Berlijnse bol, mini bavarois en mini appelflap. Een gebaar dat ze zeker wisten te appreciëren. De taartjes gingen bijzonder vlot naar binnen. Vingers en lepeltjes werden hierbij nog eens extra afgeli

Week van de valpreventie

Afbeelding
  Week van de valpreventie: één tegen allen, allen tegen vallen. Voor de week van de valpreventie werden in WZC Ter Caele een paar doelgerichte activiteiten georganiseerd. Op maandag 19 april mochten we terug beroep doen op de go cart van de GBS Evergem, waarvoor dank. Maar dit jaar was het niet ‘ik heb mijn wagen volgeladen…’. We hielden ons netjes aan de coronamaatregelen en trokken per vier met de go cart door de straten van Evergem. We werden hierbij aangemoedigd door voorbijgangers. Het waren intense tochtjes, maar we hebben er super van genoten. Een aantal bewoners waren fier op zichzelf dat ze dit hadden durven doen! Op woensdag 21 april stond een rolstoel en rollator carwash op het programma. Hierbij werden de grove middelen boven gehaald. Onder een stralende zon nam onze klusjesman Johan de hulpmiddelen met behulp van de hogedrukspuit, onder handen. Op donderdag 22 april stond er een valpreventieparcours op het programma, waarbij de bewoners elkaar aanmoedigden. Als

Diamanten jubileum

Afbeelding
    Michel Cattoir – Gerarda Vercauteren   22.04.1961 – 22.04.2021     Vandaag zijn jullie een diamanten paar, 60 jaar stonden jullie voor iedereen klaar.   Naar aanleiding van dit jubilee willen we eventjes overlopen hoe jullie leven is gelopen.   In 1957 was er in Assenede een Vlaamse kermis met dansfeest. Daar zag Michel zijn Gerarda voor het eerst.   Michel liep toen in zijn element en hij dacht: ’t is mijnen moment.   Hij kon met zijn eigen genen weg en wist: de die mag ik niet laten schieten of ‘k heb gans mijn leven pech.   Hij waagde zijn kans en vroeg tegen haar: ‘Vercauterken, mag ik van jou deze dans?’   Hij trok haar ne keer goed tegen zijnen gilet, ’t spel zat op de wagen en ze waren gelukkig en tevree.   Na 4 jaar verkering besloten ze om op 22 april 1961 te trouwen en samen een nestje te bouwen.   De ooievaar bracht uiteindelijk twee zonen en een dochter aan het jonge paar.   Ondertussen hebben ze al 8 klein

Kennismaking met Elly

Afbeelding
Misschien hebben sommigen onder jullie al kennis gemaakt met de psycholoog van het Zorgbedrijf: Elly Pieters. Wij vroegen haar om haar eventjes voor te stellen. Wat is je functie binnen het zorgbedrijf? Ik ben sinds 4 maart 2019 als psycholoog aan de slag in het Zorgbedrijf. Ik ondersteun in eerste instantie bewoners en thuiszorgklanten. Dit kan zowel door rechtstreeks in gesprek te gaan met deze mensen, alsook via het voorzitten van een zorgoverleg waar verschillende medewerkers kunnen aan deelnemen. Ik ben ook een aanspreekpunt voor de referenten dementiezorg, palliatieve zorg en fixatie-arm beleid. Ik kan bijvoorbeeld met hen samen bespreken wat voor de bewoners en thuiszorgklanten de best mogelijk aanpak is rekening houdende met onder andere hun welzijn en autonomie. Ook voor medewerkers kan ik ondersteuning bieden, zijnde steeds in functie van het werk en zal ik trachten bruggen te slaan met alle betrokken partijen in het verhaal. Waar mogelijk kan ik ook gesprekken aangaan

Paasfeest in WZC Ter Caele

Afbeelding
  Op woensdag 31 maart en vrijdag 2 april vierden we Pasen in ons woonzorgcentrum. Ons paasfeest zag er anders uit dan gepland door de verstrengde maatregelen. Toch hebben de bewoners er enorm van genoten. Na een lekker paasgebakje met een heerlijke kop koffie, gingen de bewoners gezellig samen zitten. Er werd gepraat over het paasgebeuren van vroeger, over de grote schoonmaak die rond die periode van start ging en zo veel meer. Sommige bewoners vertelden in geuren en kleuren hoe het er vroeger aan toe ging. Op de beschermde afdeling werd er vooral gezongen. Uiteraard kon de paashaas niet ontbreken! Hij huppelde als een jonge springer rond tot groot jolijt van de bewoners. Voor iedere bewoner had hij iets lekkers mee. Vroeger was Pasen een groot feest en zeker als de paasklokken waren geweest. Immers, als Pasen kwam in zicht was het als kind onze plicht om een klokkenput te maken zodat we paaseieren konden rapen.   De put werd zorgvuldig gemaakt en vanuit onze o

Week van de vrijwilliger

Afbeelding
Het is bijna een jaar geleden dat we met jullie, onze vrijwilligers, voor het laatst hebben samen gezeten.  Uit het oog wil niet zeggen uit het hart. Jullie betekenen voor ons nog steeds iets apart.  Over de coronacijfers is iedereen matig positief en de vaccinaties in ons woonzorgcentrum zijn bijna definitief.  Wij durven dan ook voorzichtig een vreugdesprongetje maken en duimen dat we binnenkort samen een fles mogen kraken.  We hopen jullie binnenkort weer te mogen ontmoeten om samen onze bewoners te begroeten.  Een terugblik op een aantal mooie foto’s doet ons alvast dromen van die mooie tijd die hopelijk snel mag terug komen.  Bedankt alvast dat we opnieuw op jullie mogen rekenen dat wil voor ons en onze bewoners veel betekenen.  ‘Vrijwilligers vinden is een kunst. Vrijwilliger worden is een gunst. Vrijwilligers houden is een geluk. Vrijwilliger blijven een meesterstuk’.  Christine De Smaele

Valentijn

Afbeelding
  In deze bizarre tijden betekent Valentijn: “er voor elkaar zijn”. We kenden sinds de corona uitbraak in WZC Ter Caele enkele zware weken, waarbij onze bewoners ons vaak met angstige ogen aankeken. Er op die momenten zijn voor hen deed goed. Elk beetje aandacht gaf hen weer moed. Pijn en verdriet hoeven we niet alleen te dragen, We waren er voor elkaar, vaak zonder woorden, zonder vragen. Het is dat kleine beetje aandacht, dat het leed verzacht. Om elkaar een hart onder de riem te steken, waren sommigen bereid om met een mooie tekst voor de lens te poseren, zo is gebleken. “Liefde is… samen dromen dat er binnenkort een betere tijd zal komen”.     Christine De Smaele